Gooi eens de trossen los
Elke maand maak ik de trossen los voor een week op het water. Soms een korte reis, soms een lange. Soms lig ik alleen voor anker, ver van de wal.
In die week nodig ik mensen uit om deelgenoot te zijn van het leven aan boord van de albatros Jonathan. En soms nodigen mensen zichzelf uit. Ze komen alleen, of met een of twee anderen. Voor een dag of langer. Dat kan gewoon.
Een dag of langer aan boord is een wereld op zich. Het reizen op de wind, de schilderachtige havenstadjes die je vanaf het water binnenvaart en de wilde natuur waar je achter het anker middenin ligt. Dat alles is te mooi om niet te delen.
En daar komt bij, je kunt mij geen groter plezier doen dan mij te vragen te schipperen en aan het roer mijn passie uit te leven.
Sommige tochten duren een middag, andere een hele dag. We varen af vanuit Marina Muiderzand en laten de wind bepalen welke kant het op gaat. Misschien kruisen we lange slagen over het Markermeer. Misschien lopen we een haven binnen in Muiden of Marken. Misschien drinken we koffie voor de wallen van Pampus. Een strak programma is er zelden. De wind laat zich nu eenmaal niet plannen.
Het liefst ga ik ten anker. In het Markermeer liggen een paar schitterende natuurgebieden waar je vrij mag ankeren. Zodra het anker grip heeft en het schip stil komt te liggen, valt de tijd stil. De haast verdwijnt, de vogels nemen het geluid over en de avond schuift langzaam over het water.
De mooiste reizen duren meerdere dagen. Opstaan met de zon, kijken wat de wind doet en pas onderweg besluiten waar je die avond voor anker gaat. Vaak zetten we koers naar de Markerwadden, een van de mooiste natuurgebieden van Nederland dat je alleen over water kunt bereiken. Onderweg mag je zoveel meedoen als je wilt, van zelf aan het roer tot juist niets doen en genieten van alles wat voorbijtrekt.



De albatros Jonathan is een schip, groot genoeg om op te leven. De ruimte is bescheiden en juist dat is de charme: aan boord wordt je wereld even klein en overzichtelijk.
Onderdeks is het ook een fijn schip. Het houten kajuitdak, een gezellige kajuit met een zithoek die 's nachts een bed wordt, een kombuis en een kaartentafel. Er zijn vier comfortabele slaapplaatsen, verdeeld over de achterhut en de kajuit.
Koken doen we op een tweepits spiritusstel. Er is stromend water uit een tank van ongeveer honderdvijftig liter, met een boiler voor warm water en aan boord is een pomptoilet. De stroom is twaalf volt, bijgeladen via de walstroom en twee zonnepanelen die we op het dek leggen. Douchen doe je meestal in de haven; aan boord is het leven eenvoudig.



Ik word er blij van om mensen mee te nemen en krijg daar energie van. Tegelijkertijd blijft de albatros Jonathan niet zonder moeite in de vaart en ik moet zeggen dat ze wel een beetje een luxe paardje is. Haar onderhoud is een hele klus. Staal, hout, tuigage, motor en elektriciteit; alles moet tot in de puntjes verzorgd zijn en dat alles heeft z'n prijs. Dat geldt overigens ook voor haar ligplek.
Ben je een dag of langer aan boord geweest en heb je ervan genoten? En wil je graag iets teruggeven? Dan kunnen het schip en de schipper een donatie zeer waarderen.
Heb je liever tijd dan geld over, dan ben je net zo welkom om een dag mee te klussen. De klussenlijst op een schip is eindeloos en alle handen helpen om haar varende te houden.
Op een schip staat op de monsterrol wie er is aangemonsterd. Wie een keer meevoer op de Jonathan, hoort erbij. De rol groeit met elke tocht.
Een dagtocht, een avond, of bij goed weer verder: laat het me weten, dan kijken we samen naar een moment.